MORATA DE TAJUÑA
La fantástica reputación que se labró durante años en aquel maravilloso lugar tirada por tierra en un par de días por su compi del cole…el Chinarro…la lió parda…
Seguramente, y, sobre todo para los más católicos del pueblo, el día más importante del año sea la Procesión de la Virgen…

No debí entender bien porqué aquel policía no me permitía continuar circulando con mi 205 rojo por aquella calle cortada…tampoco es que yo, en aquel momento, estuviera en mi mejor momento para practicar la escucha activa o para conversaciones de ningún tipo… jodel, todo el mundo se empeñaba en retrasar mi MISIÓN…
Ni siquiera apagué el motor, lancé al aire un tercio de Mahou que, supongo, iba degustando mientras conducía (no quiero imaginar cuántos puntos significaría eso ahora) y, abrigado por el estrépito del vidrio al estallar contra el suelo, continué caminando…no recuerdo muy bien hacia donde…lo que si sé es que aquel amable funcionario se encontró de repente con un coche en marcha, sin conductor, interrumpiendo la procesión que tantos meses habían empleado en preparar…
Estaba muy cabreado y harto de los ricos y las autoridades (no me preguntéis porqué)…
Llevaba puestas mis bermudas vaqueras…hacía calor…descalzo y sin camiseta y, como única pertenencia, un cheque de no sé qué trabajo que habría realizado días antes…
Decidí que yo también podía comer cordero y cosas ricas como cualquiera de esos ricos de mierda que no ayudaban a los pobres como yo debía creer que debían hacerlo (valga la redundancia)…
Mi buen amigo Quini ( dueño de mi restaurante favorito de Morata- La Tinaja-) no entendió muy bien mi solicitud de mesa, algo totalmente comprensible para un gran Maitre al que un tipo sin camiseta le planta un cheque delante de sus narices, y le dice que si hay que esperar mucho para cenar…
…no recuerdo si alguna vez llegué a cobrar aquel talón…espero que mi querido don Tomás lo hiciera y aliviara, aunque en una infinitésima parte, los gastos que tuvo que sufragar después por la mala cabeza de su hijo…
No voy a entrar en detalles… comí la comida más rica que yo pueda imaginar mientras Quini, supongo, realizaba algunas llamadas telefónicas…
A los postres, me quedé sólo en el comedor y aparecieron por allí mis queridísimos amigos Manolito, Paco, Quini (Duende), Quini (Tinaja) y un señor bajito con semblante asustado… Cuando supe que aquel hombre era un doctor que venía a valorar la situación me atrincheré en la cocina del restaurante y comencé a bailar y a entrenar como si fuera el mismísimo Mike Tyson…
Les dije que me dejaran unos minutos para prepararme y, cuando debí considerar que ya había realizado el calentamiento oportuno, me senté en la mesa con mis amigos y aquel buen doctor…Diez minutos después, aquel buen hombre concluyó que no percibía nada raro en mi comportamiento ni en mis respuestas y que él no podía hacer nada por que me llevaran a algún hospital o que me redujeran agentes de la policía…
Pobre Manolito… su gozo en un pozo…
¿Cómo era posible que aquel licenciado en medicina les dejara aquel marrón con las que llevaba liando el Chinarro desde hacía dos días allí, en Morata…?
CONTINUARÁ
Para Manolito y los que te queremos eres un ejemplo de superación, y jamás hemos sentido vergüenza de tenerte como amigo, ni siquiera en esos difíciles momentos de los que hoy escribes. Ni siquiera en esos.
ResponderEliminarEres un tío grande y estamos muy orgullosos de tí.
Fani
Muchas gracias Fani...soy yo el que se siente orgulloso de teneros como amigos y de poder seguir yendo a Morata y percibir vuestro cariño ...qué decir de David y tú, y de esa casa tan especial en la que vivís...
EliminarDeseo que estés siendo muy feliz en tu vida personal y también en esa labor política en la que estás tan implicada...
Besos para David ( dile que el año que viene haremos doblete, liga y copa...je,je...)
Pronto estaremos por allí...Nuria y yo nos casamos en vuestro coqueto Ayuntamiento... qué vueltas da la vida ¿no?...
Besos Fani y mil gracias...
Totalmente de acuerdo con Fani. De las personas que quieres no tienes que sentir verguenza. Yo no lo he sentido y puedo decir que me siento muy orgullosa de tenerte como amigo. Un beso muy fuerte desde Morata.
ResponderEliminarAlicia
Hola guapa... muchas gracias por tu comentario... mientras escribí esta entrada, se me removieron muchos sentimientos y emociones, y leyendo tu comentario y el de Fani volví a emocionarme de diferente manera...a veces me pregunto porqué hago todo esto...no lo sé...es como desear vivir constantemente en una montaña rusa emocional...tal vez consiga cicatrizar algunas viejas heridas...tal vez es simplemente que ahora regresé a la normalidad después de tanto tiempo anestesiado...
EliminarDa igual, sólo por comentarios como el tuyo merece la pena esta aventura...
Ahora sé que La Roja será campeona de esta Eurocopa...no puede decepcionar a esos guapos y simpáticos locos bajitos que habéis traído con tanto amor a este mundo Raul y tú...
Por cierto Raul...me gustaría mucho verte más por el campo de fútbol de El Bosque el año que viene y disfrutar de tu clase como pelotero...
Mil besos Alicia aliñados con montañas de mi más sincero agradecimiento por continuar presente en mi vida...
No tienes que dar las gracias. Los amigos estan para todos los momentos. Espero que la temporada que viene pueda jugar mas Raul si su lesion de hombro se lo permite, como dice ganadores de liga y sin jugar ja ja. Un beso enorme.
EliminarAlicia
Crees que alguien se puede avergonzar de una persona que tiene la valentía de escribir sobre su enfermedad (cuántos hay que han estado peor que tú y que siguen estándolo por no reconocerlo)como si estuvieras hablando de tomarse unas cañas?
ResponderEliminarSé por experiencia (soy neurótica diagnosticada) que la gente en general te mira por encima del hombro o con desprecio o con lástima pero nunca con admiración por saber reconocer tus problemas y pedir ayuda si no eres capaz de resolverlo solo.
Nunca he entendido por qué si uno se fractura un brazo y acude al traumatólogo se considera de lo más normal y cuando uno tiene una enfermedad mental (no estamos locos!!!!) y acude a un psiquiatra se le tacha de pirado.
No sé si esta aventura de tu blog, además de ayudarnos a los demás, está colaborando a cicratizar tus heridas, a liberar tus pensamientos tanto tiempo encerrados...
Siempre has vivido en la normalidad, Edu. En tu normalidad. Además qué es lo "normal"???
Solo sé que desde que te conozco, cuando tenías unos 22 añitos y te consideraba como un hermano pequeño, me inspirabas la misma ternura con la que leo ahora tu alma desnuda en este blog.
Siempre serás EDU, cada día aprendiendo, cada día mejorando y cada día con el apoyo incondicional de tu mujer (oficialmente en menos de un mes, qué nervios...) y siempre agradecido a todos los que han estado a tu lado en los buenos momentos, en los malos y en los muy jodidos.
No es "normal" el que lo parece sino el que lo demuestra.
Chapó por este blog que a mí personalmente me está aportando MUCHISIMO y que me está enseñando lo ocurrido durante los años que has estado "perdido" en mi vida a pesar de que siempre he preguntado por tí y por la valentía de escribir tanto sobre tus experiencias más amargas como sobre las más enriquecedoras.
Os (Nuria y tú sois un pack para mí) quiero mucho,
Dex
Muchas gracias Dex por tus comentarios...me transmites muchísimo cariño y amor y me ayuda mucho...justamente eso es lo que yo intento transmitir a todas las personas con las que me relaciono...creo que si cada uno de nosotros nos focalizáramos más en el amor y en lo positivo que en el odio, el miedo, lo negativo, el juzgar, el criticar, etc... toda la sociedad cambiaría poquito a poco gracias al empuje de cada uno...
EliminarBesosssssssss
hola, me encantan y emocionan tus palabras, tengo la suerte tenerte como amigo, y por lo que dices puedes estar tranquilo que la gente que esta en los momentos dificiles eso son amigos, te mereces estar como estas y donde estas apunto de casarte con una mujer encantadora, solo por vivir estos momentos y volver a sentir el cariño de los nuestros vale la pena la lucha,
ResponderEliminarGRACIAS
TE QUIERO
ALBERT
Bon dia noi... gairebé fer-me plorar, boig...
EliminarVostè sap bé, tot el que condueix a aquest procés que, amb la immensa fortuna, tu i jo som ja en el "normal", en una situació òptima per viure les nostres vides, com tots els altres, però amb un preu d'aprenentatge a través del nostre passat de"desordenat"...
Ja que vaig conèixer en aquesta casa en el Ampurdà són un exemple d'increïble per a mi....
no nos confiem, noi... saps vam haver d'enterrar-los a diversos companys en aquell moment i que altres continuar en el camí equivocat...
tenim molt a viure junts, per compartir i gaudir...
esperem que assolit el 13 de juliol de tenir-lo una altra vegada a prop...
T'estimo moll, noi...
Adéu...
Que grande Edu!, me impresiona leerte, por valiente, por sincero, y por la forma que nos muestras tus sentimientos.
ResponderEliminarComo te dicen todos los que te escriben, nunca nos avergüenzas, sino que nos enorgullece ser tus amigos.
Si algo me da pena, en el pasado, fue no saber ayudarte o ser incapaz de reconocer que pasaba.
En nuestra juventud, todos hicimos locuras, y no pude reconocer que pasaba a tu alrededor, a veces transcurrían varios meses sin vernos y al verte me comportaba como siempre, jugando al fútbol, riéndonos y con la satisfacción de tenerte cerca, teniendo cerca a una de las personas que siempre admiré. Admiraba como cantabas, como jugabas al fútbol o como hablabas con las chicas.
Me encantaba hablar contigo de Los Rodríguez, de Nacha Pop, de Antonio Vega, de Los Ronaldos y tantos y tantos grupos que los dos admirábamos y que cantábamos en tu coche cuando jugábamos en el Amisport.
Por suerte el fútbol siempre nos ha mantenido unidos, hemos jugado cientos de partidos juntos, desde los 6 años, hasta ahora, quizás el fútbol siempre te mantuvo con un pie en la tierra.
Un abrazo enorme
Javi
Muchas gracias Javi...tus palabras siempre están cargadas de buenos y positivos sentimientos.
ResponderEliminarMe ayudaste mucho aunque tú no seas consciente de ello...otras muchas personas también lo hicieron pero faltaba el empuje, la fuerza y las ganas de la ayuda de la persona más necesaria para salir de todo aquello...y esa persona era yo mismo...
Relacionarte conmigo como si nada hubiera ocurrido...como si todo estuviera bien...como si yo fuera una persona "normal" y no un enfermo me hizo mantener la cordura, restarle algo de importancia (aunque fuera inconscientemente)a la extrema gravedad que yo le otorgué a mis episodios psicóticos, a sus lentas y dolorosas recuperaciones y a las posteriores recaídas...
!!! Cuánta razón tienes cuando dices que tal vez el fútbol me mantuvo con un pie en la tierra!!!
... la música también...
¿ Qué extraños pensamientos me hacían, después de toda la noche del sábado (bueno, en ocasiones también el viernes, jueves...)ingiriendo casi todo tipo de sustancias nocivas, aparcar mi Renault 11 en el "Domínguez" (¿te acuerdas?) , cuando mis amigos y compañeros de correrías se iban a dormir o a "seguirla"( algunos tenían ficha en el Amisport pero nos dejaban "tiraos", ja,ja...), pedirme un café con porras, conducir hasta el campo de La Unión (Aravaca) y estar deseando que pitara el árbitro el principio del partido para disfrutar como un loco diseñando pases y paredes contigo, con Gica, con Germán?...
¿ Qué extraños y salvadores pensamientos me levantaban de la cama cada domingo para ir a "chupar banquillo" cuando mi cuerpo estaba atiborrado de medicamentos y con 15/20 kilos de más? (Mil gracias Miguel (míster) por sacarme unos minutitos en aquellas circunstancias...)
...en fin, podría plasmar aquí decenas de preguntas de este tipo referentes a mi relación con el fútbol (o deporte en general) o la música...sin embargo, no me apetece seguir hablando de mí...
Animo a todo aquel que esté leyendo este comentario a rescatar aquellas pasiones, aficiones, hobbys, deportes o expresiones artísticas que, en algún momento de nuestra vida nos hicieron disfrutar, sentirnos bien o, simplemente, entretenernos un rato positivamente y también a descubrir otras nuevas...
Si pintáramos más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si bailásemos más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si riéramos más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si cantáramos más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si practicáramos cualquier deporte más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si leyéramos más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si fuéramos al teatro más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si escucháramos música más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
Si coleccionáramos sellos más que viéramos la tele (sobre todo Tele5) seríamos más felices y este mundo sería un poquito mejor.
...y, puestos a ver un ratito la tele...si LA 2 tuviera más audiencia que Tele 5...tengo la certeza de que este mundo sería bastante mejor...
MIL GRACIAS JAVI...
TE QUIERO ( por cierto, no estoy nada de acuerdo con el resultado de nuestro último partido jurásico con los compis de la SAFA,ja,ja,ja,ja...)
ups...T5 está dando la Eurocopa...je,je...esto...bueno, ya sabéis el tipo de programas a los que me refiero...
ResponderEliminarJavi...¿ cómo se llamaba aquella peli que rodamos durante varios años en Aravaca? ¿" Buscando a Andrés desesperadamante"?...
ResponderEliminarJa,ja, cuanta sabiduría hay en tus palabras Edu: Una vez acabada la Eurocopa (aconsejo a poner la TV en 'mute' durante los partidos y escuchar 'Echate un cantecito' de Kino Veneno) cualquier actividad que realices en tu vida antes que ver Tele5 será mas enriquecedora.
ResponderEliminarComo tu dices, muchos de los partidos que jugabamos con el Amisport llegabamos en condiones precarias (todavia no me perdono quedarme borracho y dormido el día de lo foto oficial del año del ascenso a segunda regional, estais todos menos yo, y fue el único partido que me perdi en todo el año, cuando veo la foto en El Portal me doy de cabezazos de aquella borrachera), pero ir todos los domingos en tu Renault 11 hasta Aravaca con las cintas de casette sonando clásicos españoles son imborrables.
Luego el descojone de bromas en el vestuario, y los partidos, ese año el ambiente fue fantastico, con Andres, Gica, su hermano, Carlitos del Ratón Vaquero, etc... y la fiesta del ascenso fue gloriosa, todo el día de fiesta, cantando, comiendo , bebiendo, pero sobre todo riendonos.
Seguro que a ti te pasa igual y muchos de mis mejores recuerdos de camaraderia y buen rollo son con el fútbol, por eso me caen tan mal, jugadores como Cristiano, Ballotelli o Anelka, que miran su ego y no el equipo, cuando el equipo, es algo impresionante, como lo enaltecen Xavi Alonso, Casillas, Puyol, Xavi o el Cholo Simeone
Bueno Edu, me emocionan tus palabras y tus recuerdos que compartimos y algunos tenía olvidados, lo de la peli, no me acuerdo, matamos muchas neuronas en esa época, pero disfrutamnos de las sanas.
Yo tambien te quiero, un abrazo grande
Javi